Warning: strpos(): needle is not a string or an integer in /home/w2686661/domains/yellowhead.nl/public_html/rome/index.php on line 36
Het Grote Stefan in Rome Weblog
Guido in Rome en in Cerveteri 
vrijdag, november 26, 2004, 04:07 PM
Afgelopen week heeft Guido mij gezelschap gehouden. Dit hield in dat hij vrijdag, maandag en dinsdag de belangrijkste bezienswaardigheden afliep (Vaticaanstad, Vaticaanse musea, Engelenburcht, Forum Romanum, Palatijn, Capitool, Ostia Antica, Colosseum en ongetwijfeld nog meer) terwijl ik achter mijn bureau op de universiteit zat.


Mijn bureau op de universiteit. Netjes als altijd, natuurlijk.

Zaterdag hadden we besloten om een plaatsje buiten Rome te bezoeken. De keuze was gevallen op Cerveteri. Na een korte metro-rit bereikten we halte Piramide, waar treinstation Ostiense naast ligt. Daar klapten de treindeuren pal voor onze neus dicht, waardoor we een half uur moesten wachten. Dat kun je op het perron doen, maar waarom zou je? In Rome is nog zoveel meer te zien! We besloten toen de piramide van Caius Cestius van dichterbij te bekijken. Ernaast ligt een oud verdedigingsbolwerk, waar nu een gratis toegankelijk museum in gevestigd is. Van bovenop dat gebouw kun je, door de kantelen heen, best mooie foto's schieten.



Maar natuurlijk duurt zo'n bezoek langer dan je gepland had, en opeens bleken er van het halve uur wachttijd nog maar 5 minuten over! Dat werd rennen. Extra probleem was dat het treinstation nog wat verder weg ligt dan het metrostation, en dat het best moeilijk is om dezelfde ingang te vinden als waarlangs je naar buiten bent gekomen. Uiteindelijk zijn we toch, volkomen buiten adem, op het perron beland waar de trein - het lijkt wel de NS! - nog enkele minuten op zich liet wachten.

Uiteindelijk zijn we toch terechtgekomen in Ladispoli, vanwaar een bus ons het laatste stuk zou brengen. Enig navragen bracht ons op de hoek van een straat enkele honderden meters van het station, waar klaarblijkelijk een halte van Cotral (de busdienst in de regio) was. Gewoonlijk heeft Cotral nog wel iets van een bord staan om duidelijk te maken dat er misschien wel eens ooit een bus langs zou kunnen komen, maar in dit geval was ons enige teken het feit dat er nog meer mensen op die straathoek stonden die niks met elkaar te maken leken te hebben en een afwachtende houding hadden.

Niet veel later kwam de bus om de hoek. We hebben onze kaartjes afgestempeld (die hadden we bij het station al gekocht) en rolden een kwartiertje of zo later Cerveteri binnen. Na een broodje gegeten te hebben gingen we op weg naar de belangrijkste bezienswaardigheid van Cerveteri: de Etruskische begraafplaats!


Ja hoor, het kon niet missen. SPQC!

De route naar deze begraafplaats staat uitstekend aangegeven, en dat mag ook wel want hij ligt best een eind buiten het stadje. Je loopt ongeveer een half uur langs achtereenvolgens oude stadsmuren, volkstuintjes en weilanden, schimmels, nog wat weilanden en cactussen. Dan zie je links de eerste opgravingen en tenslotte kom je op een plein met een tentje voor het kopen van toeristische prullaria en een klein gebouwtje dat de toegang tot de begraafplaats vormt.

Die begraafplaats is erg bijzonder. De oudste graven dateren van de achtste eeuw voor Christus, en de Etrusken hebben er erg veel moeite voor gedaan om hun doden een waardige laatste rustplaats te bieden. Een typische grafheuvel is een groot rond gebouw, bekleed met aarde waarop gras groeit, met daarin één of meer gangen met grafkamers. Deze structuren zijn deels gebouwd en deels uitgehakt in de stenen ondergrond.



In zo'n grafkamer zijn vaak meerdere bedden uitgehakt in steen waarop de doden gelegen moeten hebben. Bovendien hebben ze vol gelegen met kostbare vazen en andere geschenken die nu een plekje hebben gevonden in verschillende musea. Sommige hebben van binnen nog extra versieringen zoals uitgehakte stoelen, één exemplaar heeft een erg rijk versierd interieur.




Kevers zoals deze ben ik een tijd geleden in Christoforo Colombo (na het dagje Ostia) in groten getale tegengekomen.




Een romantische picknickplek? Niet als je de herrie hoorde van de vrachtwagen die deze stinkende uitlaatgassen produceerde!

Het meest imponerende is nog de omvang van de begraafplaats: vele tientallen van deze heuvels staan er verspreid over het terrein. Maar op een gegeven moment ben je er wel doorheen, en dan kun je de terugweg naar Cerveteri aanvangen. Dat hebben we dan ook gedaan, en in het stadje hebben we nog het museum behorend bij de opgravingen bezocht. Dit bevindt zich in een gebouw in het middeleeuwse stadscentrum (dat niet onaardig is, maar niet veel meer dan het kerkplein omvat). Daar zijn vazen, beelden, sieraden en andere vondsten te zien.



Deze vondsten zijn bijgezet over een periode van verschillende eeuwen, en het is duidelijk te zien hoe de omgang met de Griekse beschavingen de Etruskische cultuur veranderd heeft.

Uiteindelijk hebben we bus, trein en metro terug naar huis genomen om daar heerlijke, zelfgemaakte risotto te eten. 's Avonds natuurlijk nog een ijsje van Giolitti na.


Ik blijf me verbazen over de Romeinse parkeerpraktijken. De auto's staan langs de straatkant zo dicht op elkaar dat je er niet eens tussendoor kunt lopen. Deze auto had zich kunstig tussen boom en lantaarnpaal gemanoeuvreerd. Om eruit te komen houden Romeinen het principe `boem is ho' aan: ze rijden langzaam door tot ze net de auto voor of achter zich raken, waardoor ze maximaal gebruik maken van de beschikbare ruimte.

Zondag hebben we een uitgebreide wandeling door Rome gemaakt waarbij we veel bekende en minder bekende bezienswaardigheden tegengekomen zijn. We begonnen bij de Piazza del Popolo met de Santa Maria del Popolo.


Detail van een beeld in de Chigi-kapel in de Santa Maria del Popolo.

Daarna zijn we omhooggeklommen naar de Pinciò-tuinen om de Spaanse Trappen van boven te benaderen. De Trinità dei Monti was helaas al dicht, dus we konden meteen naar beneden. Daarna naar het Pantheon, gevolgd door de Piazza Navona, en in de straten achter de Piazza Navona zijn we op zoek gegaan naar een pizza-restaurantje of iets dergelijks. We kwamen uit bij een broodjesbar waar ze je broodje beleggen met wat je maar aanwijst, en deze hebben we op het bordes van de Santa Maria della Pace opgegeten. Na het eten kwamen we erachter dat recht voor ons de Santa Maria dell'Anima lag, volgens de Capitool-gids al vier eeuwen de kerk van de Nederlanders, Duitsers en Oostenrijkers. Op de bordjes binnen leken de Nederlanders en Oostenrijkers enigszins vergeten, maar de kerk herbergt wel het graf van Neerlands enige paus ooit, en tevens de laatste niet-Italiaanse paus tot Johannes Paulus II. Dat laatste kwam waarschijnlijk omdat Adrianus VI nogal kritisch was over de uitbundige levensstijl die de geestelijkheid er hier in Italië op nahield. Hij had ook voorgesteld om het plafond van de Sixtijnse Kapel te laten witten...


Hier ligt'ie dan. Als hij zou weten wat voor overdadig praalgraf hij gekregen had, zou hij zich in zijn graf omdraaien.

Hierna hebben we nog de Piazza Navona, Campo de' Fiori, Piazza Farnese en het Palazzo Spada bezocht (met zuilengang in vals perspectief, die je ook zonder te betalen kunt zien door het raam links op de binnenplaats).

Op onze wandeling zijn we overigens minstens 8 obelisken tegengekomen. In Eindhoven moeten we er eigenlijk ook maar een paar neerzetten - dat schept toch een bepaalde sfeer!


Termini heeft nogal veel last van een spreeuwenplaag. Honderden van deze beesten bevolken de bomen, maken de stoep enorm smerig en veroorzaken veel lawaai. De zwerm op deze foto, echter, prefereerde de bomen bij vliegveld Ciampino.

  |  permalink
Guido en MTV 
vrijdag, november 19, 2004, 11:57 AM
Gisteren is Guido aangekomen in Rome, om mij een weekje gezelschap te houden en om te genieten van al het moois dat de stad te bieden heeft. Ik heb hem afgehaald van het vliegveld en rond half 7 waren we in mijn appartement.

Van daaruit zijn we meteen doorgegaan naar het Colosseum, waar MTV een gratis concert georganiseerd had in het kader van de Europe Music Awards. Het concert was al om 4 uur begonnen, maar we hoopten er nog een staartje van mee te kunnen pikken.

Toen we er aankwamen zagen we best wat mensen de andere kant op lopen. Heel het terrein rondom het podium en Colosseum was afgezet met hekken, en daarbinnen stonden geen mensen. We dachten dat het dus wel afgelopen zou zijn. Voor de zekerheid zijn we linksom gelopen richting Via San Gregorio Magno, de straat die in het programma genoemd werd als de locatie van het concert. Nog meer hekwerk, en nog steeds geen mensen. Daarom hebben we maar de metro naar huis toe genomen om een hapje te eten.


Het mooi verlichte Colosseum, met rechts op de achtergrond het geluidloze podium.

Op TV zagen we toen echter wel nog een optreden. Wat bleek? Ze hadden zo'n 200.000 jongeren verstopt in de Via dei Fori Imperiali. Daar waren we vanzelf uitgekomen als we de andere kant op om het podium heen waren gelopen. Maar ik heb wel vaker de neiging om de verkeerde kant te kiezen (zoals bij de Santo Stefano Rotondo laatst), en nu hadden we ook geen zin meer om om te keren.

De twee artiesten die we gemist hebben zijn Elisa en Anastacia. Allebei niet echt mijn favorieten (zeker de eerste niet), dus echt veel hebben we er ook niet aan gemist. De pasta die we gegeten hebben was daarentegen zeer de moeite waard! Evenals het ijsje van Giolitti dat we daarna zijn gaan halen.
  |  permalink
Due settimane 
maandag, november 15, 2004, 09:24 AM
Vorige week heb ik niets geschreven over mijn weekend. Dat was niet omdat het niet interessant was, maar omdat ik weinig foto's had om te laten zien. Vandaag maak ik dat goed: alle foto's van vorige en deze week bij elkaar!

Zaterdag 6 november was er een rondleiding, georganiseerd door het Nederlands Instituut, langs de tentoonstelling van behoorlijk wat werken van Escher, die op dit moment de Capitolijnse musea siert. Deze tentoonstelling zelf is overigens ook door het Nederlands Instituut georganiseerd. Iets voor tienen kwam ik aan op het plein (na een heel fijne wandeling over het zonnige Forum Romanum, dat zo vroeg nog heerlijk rustig was), zocht de grootste verzameling Nederlands sprekende mensen (en die was behoorlijk groot), en wachtte tot we naar binnen gingen. Het bleek dat er zelfs gratis toegang voor ons geregeld was! Na een eerste rondje onder begeleiding van een kunsthistoricus die erg hoogdravend over de visie van Escher sprak (het had iets van doen met ogen, spiegels en messiassen.), en vervolgens nog een (veel interessanter, vond ik) verhaal over het leven van Escher, die behoorlijk lang in Rome gewoond heeft, heb ik op mijn gemak de hele tentoonstelling bekeken. Daarna nog een rondje door de musea gemaakt, waar nu een vleugel geopend was die de vorige keer dicht was, en waar zich verschillende Egyptisch-uitziende beelden bevonden. Ze stamden echter uit de Romeinse tijd: Egypte was toen ook al hip!


SPQR boven het aanplakbord.


SPQR op het voetstuk.


SQPR op het plafond.


De rommel van de ondertekening van de Europese Grondwet was nog niet opgeruimd.


Stukjes van Keizer Constantijn. De deur in het midden is van gewone hoogte (ruim 2 meter dus).

Een paar Escher-posters rijker vervolgde ik mijn weg naar het kantoor van de verhuurders van mijn appartement, dat natuurlijk gesloten was. Na een bezoek aan de supermarkt ben ik naar huis gegaan, waar ik lekker vroeg ben gaan slapen (ik had wat hoofdpijn). Temperatuur: ruim 20 graden.


Een tijdelijke oplossing om toch warm water te krijgen. Ik wist toen nog niet hoe simpel de oplossing zou zijn...

Zondag heb ik de Thermen van Diocletianus met een bezoek vereerd. In het museum vind je een uitgebreide collectie Romeinse (en latere) inscripties, samen met wat gerelateerde vondsten. Verder een collectie vondsten die van voor de Romeinse tijd stammen, en een verzameling beelden. De mooiste beelden zijn echter overgebracht naar het Palazzo Massimo, waar ik eerder al geweest was. Het was opeens wat regenachtig en een stuk minder warm: zo'n 15 graden.




Een week verder, en het was weer weekend. Zaterdag heb ik deels besteed aan het doen van enkele broodnodige zaken. Ik heb de was laten doen (de wasserette is tegenover mijn huis, dus da's makkelijk. Binnen anderhalf uur is je hele was schoon en droog.


Zo stiekem produceer je in een week of 3 nog best veel vuile was!

Terwijl de was aan het draaien was heb ik gekeken of Warner Village Moderno (een bioscoop) de film "Sky Captain and the World of Tomorrow" in het Engels draait (nee) en heb ik boodschappen gedaan. Thuis heb ik nog even gecomputerd (dat kan ook zonder internet), en toen de was opgehaald. De was netjes opgevouwen, en toen kon ik er niet meer onderuit: ik moest naar de kapper!

Dat was een heel avontuur: ik ben sowieso al niet gewend om naar de kapper te gaan (mijn moeder is kapster en leeft zich graag uit met mijn haar), en dit was nog in het Italiaans ook! De kapper was tegenover mijn huis, dus ik had geen tijd om me onderweg te bedenken. Ik had een kort lijstje gemaakt met de belangrijkste woorden:
tagliare - knippen
acconciatura - kapsel
corto - kort (te gebruiken in "non troppo corto" - "niet te kort")
De kapper was erg vriendelijk: ik kon meteen geholpen worden. Hij heeft eerst mijn haren uitgebreid gewassen, daarna mocht ik in de kappersstoel gaan zitten en smeerde hij nog een middeltje in mijn haar. Een schort om me heen en het knippen kon beginnen. Hij was erg snel met z'n schaar, en de haren vlogen bijna in het rond. Ondertussen hebben we een beetje gepraat: waar ik vandaan kwam, en over de situatie in Nederlands. Met mijn kennis van het Italiaans was dat best lastig. Voor ik het wist had hij een kapsel klaar met de scheiding links. Het is echt iets voor mij om op dat moment niet in te grijpen en te zeggen dat hij in het midden moet... de kapper nam nu een scheermes in de hand en begon met de afwerking. Uiteindelijk zag het er piekfijn uit, maar helaas wel asymmetrisch. Thuis heb ik mijn haren gewassen om de losse haartjes kwijt te raken en ze daarna op mijn normale manier gekamd (scheiding in het midden, en vervolgens scheiding wegwerken door het wat door elkaar te wroeten). Het ziet er prima uit, en gelukkig valt het niet op dat de haren links wat langer zijn dan rechts. Mocht ik nog een keer naar de kapper moeten dan weet ik nu nog een extra woord:
scriminatura of riga - scheiding


Voor en na (detail).

De zaterdag was nog altijd niet voorbij, en ik had nog tijd voor één bezienswaardigheid. Dat werd de San Saba, die in zijn eentje in een woonwijk ligt. Best een mooie kerk, die niet ten prooi is gevallen aan de drang van de renaissance- en barok-kunstenaars om hem vol te hangen met prullaria.



Ik ben na mijn bezoek aan die kerk nog een blokje om gelopen. Al snel kwam ik bij de stadsmuur uit, ben door de poort heen gegaan en besloot buiten de muur om naar de volgende poort te lopen. Die bleek nog best een eind weg te zijn, en uiteindelijk kwam ik uit bij de weg langs de Thermen van Caracalla. Daar was een tuincentrum, en ik was wel nieuwsgierig of dat veel verschilde van de Nederlandse tuincentra (die ik, door omstandigheden, regelmatig van binnen zie). Helaas scheelde het heel weinig. Opvallend was wel dat ze nog gewoon buitenplanten te koop hebben, tot viooltjes toe! De temperatuur was erg aangenaam deze dag: misschien wel 19 graden met af en toe een lekker zonnetje.



De Sint-Pieter is 's avonds mooi verlicht.

Zondag had ik afgesproken om met Katja naar Viterbo te gaan. De trein vanaf station Flaminio bleek niet ver genoeg door te rijden, dus vanaf Saxa Rubra moesten we de bus nemen die nog ruim een uur onderweg was. Italiaanse buschauffeurs hebben een hoogst onplezierige rijstijl, en als je ze loslaat op wegen buiten de bebouwde kom dan kun je je lol op. Het is lang geleden dat ik me wagenziek heb gevoeld - zelfs Ryanair kon mij niet ziek maken - maar vandaag was het weer raak. Op het laatste moment op de rem, met een noodvaart door de bochten (het regende ook nog eens een beetje), inhalen van auto's op wegen waar de volgende bocht nooit ver weg is, en dat alles over behoorlijk heuvelachtig terrein. Maar een uur en een kwartier later stond Viterbo klaar om ons met open armen te ontvangen. Niet met een welkomstcomité (de hele stad leek wel uitgestorven), maar wel met een ijzig koude wind. Interessante bezienswaardigheden in dit stadje zijn de dom, gewijd aan San Lorenzo, met zwart-wit gestreepte toren, het Palazzo dei Priori en de best bewaarde middeleeuwse wijk in Italië: San Pellegrino. Maar eerst wilden we iets eten. Dat was nog een hele opgave - de meeste restaurants waren (net als alle winkels, het toeristenbureau en het Palazzo dei Priori) gesloten. Uiteindelijk hadden we het geluk de Via della Pace in te lopen, waar ons het restaurant "La Spigola" toelachte, met open deuren! We bedachten ons niet, maar gingen naar binnen alwaar we genoten hebben van de meest lekkere visgerechten. Katja had als voorgerecht mosselen en als hoofdgerecht Spaghetti alle Vongole (met schelpen); ik had als voorgerecht geroosterde broodjes met daarop zalm, tomaat en sla en als hoofdgerecht Risotto alla Pescatora (Risotto - een soort rijst maar dan lekkerder - met allerlei stukjes vis erdoor). Als toetje namen we allebei Panna Cotta (gekookte room) met caramel, en ze serveerden er een erg lekkere wijn bij. Mocht je ooit in de buurt zijn, dan is dit echt een aanrader: het eten is uitstekend en het is niet duur!



Tenslotte konden we er niet onderuit: we waren gekomen om Viterbo te bekijken en dat zouden we dan ook doen! Op zoek naar de Dom dus. Dat was minder makkelijk dan je zou denken - de gebouwen staan vrij dicht op elkaar en door het hoogteverschil steekt de toren niet echt duidelijk er bovenuit. Uiteindelijk kwamen we terug op het plein met het Palazzo dei Priori. Ondertussen was dit open gegaan. Binnen konden we ons wat opwarmen en in alle rust genieten van de mooie fresco's.



SPQV!

Er was één ander groepje toeristen, en die hadden de rondleidster/suppoost bij zich. Wij konden dus ongestoord door alle zalen lopen. Toen de andere groep vertrokken was, kwam ze naar ons toe en heeft ze heel vriendelijk uitleg gegeven over wat alle landkaarten op de muren voor moeten stellen.


Een dag van tweemaal twaalf uur is nog niet zo'n oud idee.

Daarna terug de kou in en op naar de Dom. Deze was niet zo heel ver weg (Viterbo is niet bijzonder groot) en best mooi. Er werden voorbereidingen getroffen voor een concert dat later op de avond zou plaatsvinden, en daarvoor hadden ze een heel sfeervolle verlichting aangelegd.



Resten van resten van heiligen.


En nogmaals terug de kou in, op weg naar de middeleeuwse wijk. Deze wijk is echt heel pittoresk met zijn smalle steegjes, bogen over de weg en verschillende straatniveaus. Ook ben je er redelijk beschut tegen de wind.



Tenslotte waren we zover afgekoeld dat we terug wilden naar huis. We hadden weinig zin in weer een busreis en zochten dus het treinstation. Helaas was de trein net een paar minuten weg, en de volgende zou pas over twee uur aankomen. Dan toch maar de bus: die kwam al na een kwartier. Onderweg naar de bus kwamen we langs een MacDonald's. Helaas had deze geen warme chocolademelk, maar een kopje thee dat lukte nog wel. De bus kwam vrijwel op tijd, en gelukkig konden we bij de chauffeur een kaartje kopen - de busmaatschappij geeft duidelijk aan dat dat niet de bedoeling zou zijn, en alle winkels waren nog net zo dicht als toen we aankwamen. In het donker, als je buiten niets kunt zien (lantaarnpalen staan er niet langs de provinciale wegen), is zo'n busreis nog veel vervelender. Maar het was in ieder geval warm.

Om kwart voor 7 waren we in Saxa Rubra - dezelfde tijd waarop de trein uit Viterbo zou vertrekken. De trein in Saxa Rubra kwam al na 10 minuten aan, waardoor we iets na zevenen weer op de Piazza Flaminia stonden. De metro naar huis deed er ook niet lang over, en daarna hoefde ik nog maar een klein stukje door de kou te lopen. Een thermometer aan een gebouw gaf aan dat het 7 graden was, al leek het met die wind wel alsof het vroor...

Conclusie: Viterbo is een prachtig stadje en zeker de moeite waard. Maar als je gaat, denk er dan aan om
- Door de week of op zaterdag te gaan. Dan is er nog het een en ander geopend en rijden er meer treinen.
- Met de trein te gaan, en dan vanaf Ostiense. Kost (op moment van schrijven) 4 euro 10 voor een enkeltje, maar dan heb je het comfort van een echte trein. De bus kost 3 euro 30 enkel, en 5 euro als je de kaartjes bij de chauffeur koopt.
- Op een warmere dag te gaan, zodat je rustig door de steegjes kunt slenteren en van al het moois genieten.
- Bij La Spigola te gaan eten.

Tenslotte een foto van het eten in de Mensa. Hoewel het best binnen te houden is, haalt het het niet bij La Spigola.



  |  permalink
En toen was het koud... 
donderdag, november 11, 2004, 10:52 AM
Afgelopen vrijdagochtend stond ik onder de douche. Na een tijdje werd het water koud. Nu heb ik een boiler, en ik veronderstelde dat ik wel te lang onder de douche zou hebben gestaan (snel douchen is niet iets dat typisch bij mij hoort). Ik ben dus naar de universiteit gegaan zonder me zorgen te maken.

's Avonds wilde ik echter gaan afwassen, en bleek het water nog steeds koud te zijn! Een probleem dus. Wat bleek? De boiler deed niets meer. Enig verder onderzoek leerde me dat er geen stroom meer stond op zijn stopcontact (het is een elektrische). Zaterdag heb ik dus een verlengsnoer gekocht om hem zolang om te leiden, en maandag ben ik naar de verhuurder gestapt om er iets aan te laten doen. Die zou "vandaag of morgen" iemand langs sturen om ernaar te kijken.

Het werd dus "morgen", en dinsdagmiddag werd er aangebeld door een klusjesman die blijkbaar manusje-van-alles is voor de verhuurder. Hij schroefde het stopcontact open (nee, de stroom hoefde er niet vanaf, vond hij) en constateerde eveneens een complete afwezigheid van spanning. Toen begon hij om zich heen te kijken, en zijn oog viel op de twee lichtschakelaars die niet (meer) leken te werken - alle lampen worden bediend met 3 andere schakelaars. Hij zette de schakelaars om, en ecco! De stroom was terug!

Het verbaast me achteraf dat het zo lang geduurd heeft voordat ik die schakelaar omgezet heb. Het is zo ongeveer de eerste schakelaar die je probeert als je de badkamer in komt, maar blijkbaar is hij door iedereen (mezelf, Marcel en Henna die begin afgelopen week is komen eten) toevallig weer teruggezet.

Lange tijd heeft de zomer hier in Rome geregeerd. Tot vorige week hadden we nog temperaturen tot 25 graden. 's Ochtends trok ik een vest aan, maar verder liep ik in t-shirt. Maandag was dat helaas voorbij: 10 graden! Brrrr... Ik loop nu in trui (voor het eerst sinds maanden) en heb een jas aan als ik buiten kom. Nog wel mijn zomerjas - je moet niet meteen gaan overdrijven.

Verwarming in mijn appartement is iets waarvan ik nog niet zeker ben. Er hangen twee radiatoren, maar waar die hun warme water vandaan halen is mij vooralsnog een raadsel. Tenminste, op dit moment halen ze het nergens vandaan en zijn ze gewoon koud. Met een extra deken op mijn bed en een lekker kopje thee is het verder goed te doen, maar het moet niet gaan vriezen!
  |  permalink
Musei Vaticani: ingresso libero! 
dinsdag, november 2, 2004, 07:04 PM
Zondag wilde ik naar de Vaticaanse Musea gaan. Op de laatste zondag van de maand zijn deze namelijk - in tegenstelling tot een gemiddelde zondag - geopend en bovendien gratis toegankelijk! De klok zou overgaan in wintertijd en een uur teruggezet worden, en ik besloot dit feit te misbruiken: mijn wekker zou op de normale tijd (half 8) gaan, en dan zou ik lekker vroeg bij de musea zijn. Helaas dacht mijn wekker er anders over: misschien heeft hij toch nog ontvangst hier (hij wordt door radiosignalen aangestuurd) of misschien is de software intelligent genoeg, maar in ieder geval bleek de klok automatisch aangepast waardoor ik een uur (te) laat wakker werd. Om 5 voor 9 (tien minuten na openingstijd) was ik dan toch bij de ingang, en om 9 uur had ik het beginpunt bereikt van de rij. Niet geplaagd door haast besloot ik aan te sluiten, en na een frustrerende tweeënhalf uur mocht ik naar binnen - ik had nog ruim 2 uur om de collecties te bekijken.


Begin van de rij


Ruim een uur later. Op dit stuk hadden we de meeste last van mensen die halverwege probeerden in te voegen. Sommigen waagden het zelfs om te klagen over "al die andere mensen die er tussen kruipen"! Gelukkig stond ik op een stukje dat relatief fel zijn plaats verdedigde, waardoor de zichtbare schade beperkt bleef tot een groep cruise-vaarders die steeds groter werd.


Eindelijk binnen kom je al snel bij het oud-Romeins beeldhouwwerk. Hier houdt Perseus het hoofd van Medusa omhoog.



Natuurlijk waren niet alle delen van het museum geopend, en net een van de (in mijn ogen) meest interessante collecties, de Romeinse beelden, was gesloten (op een klein deel met de meest beroemde werken na). Gelukkig zijn de musea groot, en ik had me minstens zoveel verheugd op de Egyptische kunst, die ik de vorige keer niet gezien had (althans - ik kan het me niet herinneren). Er is een behoorlijk grote collectie beelden, sarcofagen, vazen en kleinere voorwerpen. Veelal komen deze uit graftomben: Egyptenaren kregen alles mee om na de dood goed vooruit te kunnen.





Egyptische kunst was ook ten tijde van de keizers al populair. Veel obelisken zijn vanuit Egypte naar Rome verscheept, en ook werden er beelden gemaakt met Egyptische thema's. Dit is een detail van het beeld dat de rivier de Nijl voorstelt.


Nadat Alexander de Grote Egypte veroverd had, werd de cultuur een soort mix van oude Egyptische kenmerken en Hellenistische.

De Egyptische afdeling had geen al te goed aangegeven ingang, en daardoor was het er relatief rustig. Toen ik terug was in de hoofdstroom was het dus wel even slikken.


Een gang vol met prachtig geschilderde landkaarten. En helaas ook vol met mensen.


Deze stroom toeristen was op weg naar de Stanze van Rafael, maar vooral naar de Sixtijnse Kapel met wereldberoemde plafondschilderingen van Michelangelo. Deze kapel was ik zo weer uit, want door de belachelijke hoeveelheid mensen daar was de atmosfeer allesbehalve prettig: warm, weinig zuurstof, veel herrie (ondanks uitdrukkelijke verzoeken tot stilte alvorens je binnen kwam). Ook was ik al uren op de been en begon ik wel vermoeid te raken.


Detail van een van de Stanze ("kamers") die door Rafael en zijn helpers beschilderd zijn.

Nadat ik me de Sixtijnse Kapel uitgeworsteld had, was het alweer bijna sluitingstijd. Ik ben naar buiten gegaan via de indrukwekkende wenteltrap en heb op het Sint Pietersplein mijn lunch genuttigd. De paus had zijn zegening vanaf het balkon er ook alweer op zitten, dus daar was het niet zo bijzonder druk meer - al is het zelfs met duizend mensen op dat plein nog behoorlijk rustig, volgens mij.


SPQR op de tunnel.

Ondertussen had ik mijn volgende doel bepaald: aangespoord door het buitengewoon lekkere weer wilde ik langs de Tiber wandelen tot aan het Tibereiland en de zogenaamde Ponte Rotto ("Kapotte Brug"). Zo gezegd, zo gedaan. Deze weg leidde langs de Gianicolo, en ik besloot om eindelijk eens de botanische tuin te bezoeken die daar lag. Vanzelfsprekend liep ik eerst verkeerd (ik had een ijsje gekocht en kon daardoor niet op mijn kaart kijken). Toen ik de vele meters weer afgedaald was en de ingang gevonden had, stond ik - hoe kan het ook anders - voor een gesloten hek. Op zondag en maandag zijn ze namelijk niet open.



Terug naar de Tiber dus, en uiteindelijk was daar het Tibereiland. Dit is best een bijzonder stukje Rome, en door de versmalling wil de Tiber daar wel met enige kracht stromen. Iets voorbij de punt ligt de laatste boog van de "Ponte Rotto" - ooit de eerste stenen boogbrug ter wereld. Nu is het nog slechts een rustplaats voor vogels.




Vanaf het eiland kwam ik weer in de buurt van de Santa Maria in Cosmedin terecht, en dit keer was ik zowaar op tijd! De kerk ontleent haar naam aan de vloer, die door de Griekse familie Di Cosma op bijzondere wijze gedecoreerd is. Veel andere kerken in Rome hebben een vergelijkbare vloer laten aanleggen. Uit eerbied voor God legde de familie Di Cosma nooit tweemaal het zelfde patroon.



De meeste toeristen komen echter om op de foto te gaan met hun hand in de "Bocca Della Verità". Dit is een oud putdeksel in de vorm van een gezicht met een gat in de mond. Volgens de legende zou het beeld de hand afbijten wanneer er een leugen verteld werd op het moment dat de hand in de mond zat.


Ondertussen had ik weer veel te ver gelopen. Ik begon mijn voeten te voelen, en had bovendien al spierpijn van de vorige dag. Tijd om naar huis te gaan dus. Daar heb ik aardappels gegeten met kippepootjes (per 6 verpakt - 2 voor zaterdag en 4 voor nu). Ik heb een poging gedaan om, bij wijze van jus, een botersausje te maken, maar dat was geen succes en heb ik dus maar achterwege gelaten.

Maandag heb ik niet veel gedaan. Een korte wandeling gemaakt (anderhalf uur, zo ongeveer) langs de Trevi-fontein, waar ik een boek met een aantal werken van Plato heb gekocht. Behalve Italiaanse vertalingen staan er ook de originele Griekse teksten in! Zoiets vind je helaas niet meer in Nederland, en zeker niet tegen die prijs (nog geen 8 euro). Als het Italiaans te moeilijk wordt heb ik nu altijd nog het Grieks om me eruit te helpen! Op de terugweg weer langs het monument voor Vittorio Emmanuel gekomen, en dit keer ben ik ook naar boven geklommen. Het uitzicht is niet het mooiste dat je kunt krijgen (daarvoor moet je de Gianicolo of de Pinciò-tuinen hebben), maar best de moeite waard omdat het zo dicht bij allerlei beroemde gebouwen ligt. Helaas had ik mijn camera niet bij me.

  |  permalink
Orario d'Apertura 
dinsdag, november 2, 2004, 06:57 PM
Zaterdag heb ik besteed aan het bezoeken van een paar speelgoedwinkels. De eerste was een enorm ondergronds warenhuis waar al kerstspullen te koop waren. Aan Lego hadden ze niets interessants. De buren daarentegen, in een klein pand waar het speelgoed tot aan de zoldering opgestapeld lag, hadden wel enkele interessante zaken. Toen ik twee doosjes had uitgezocht en afgerekend, vroeg ik of ze niet nog meer hadden. En dat bleek inderdaad zo te zijn: ze hadden nog twee lades vol met kleine, oude doosjes. Resultaat: ik heb nu piraten, inboorlingen, ninja's en buitenaardse wezens op mijn appartement. Het Yoda-standbeeld dat ik vorige week gezien had was gelukkig nog niet weg, dus die staat nu op mijn kast de wacht te houden. Zaterdagmiddag heb ik eerst boodschappen gedaan en daarna een wandeling door de stad gemaakt. Daar bleek de "Guardia di Finanza" nog niet klaar te zijn met zijn werk: ditmaal moesten ze een manifestatie met protestmars in goede banen leiden. Als je de hoeveelheid manschappen zag, zou je denken dat het om een woedende, stenengooiende menigte ging die niet voor een knokpartij uit de weg ging. Niets was minder waar: het waren heel gewone mensen die op hun vrije zaterdagmiddag hun mening kwamen uiten. Ik kwam er heel wat tegen die alweer op weg terug naar huis waren, met rode petjes op, en vriendelijk met elkaar pratend.


Tot enkele ogenblikken voor ik deze foto nam stond deze groep in een lange lijn opgesteld, daarmee de weg volkomen blokkerend.


Een grondwet voor Europa.


SPQR op een gevel.

Mijn eigenlijke doel was de Santa Maria in Cosmedin. Tot nu toe was ik alleen nog langs deze kerk gekomen wanneer hij gesloten was. Helaas was ook dit keer geen uitzondering. De reden was dit keer de Santa Maria in Aracoeli, die op de route lag en die ik nog niet gezien had. Ook deze kerk is overigens best de moeite waard: mooie mozaïekvloer en een Jezus-beeldje dat wonderen zou kunnen verrichten. Bij de Santa Maria in Cosmedin was ik nog net op tijd om iemand het hek uit te zien komen. Terug ben ik langs de San Marco gelopen, waar een bruiloft bezig was, en langs het monument voor Vittorio Emanuele, dat ook al ging sluiten. Nee, het was zeker niet mijn geluksdag. Uitgeput kwam ik in mijn appartement aan.

  |  permalink
Guardia di Finanza 
vrijdag, oktober 29, 2004, 02:17 PM
Vandaag is de Europese Grondwet ondertekend. Dit heuglijke feit (?) vond plaats hier in Rome. Voor de gelegenheid zijn de twee locaties waar het gebeuren plaatsvond, het Capitool en het Quirinaal, afgesloten voor iedereen die er niets te zoeken heeft. Zo kon je op TV dus een Forum Romanum zien zonder toeristen.

Ook in mijn eigen Via Urbana was er iets van te merken: op nog geen 15 meter van mijn voordeur stonden twee busjes met het opschrift "Guardia di Finanza" en wat militairen er omheen. Het verkeer mocht hier nog gewoon doorrijden. Een straat verder was wel afgesloten voor verkeer. Van een blokkade van voetgangers heb ik niets gemerkt. Op weg naar de universiteit kwam ik nog veel meer politie en militairen tegen. De rest van Italië moet op dit moment wel heel onveilig zijn...
  |  permalink
Cinema! 
woensdag, oktober 27, 2004, 05:45 PM
Maandag ben ik naar de bioscoop geweest. In Trastevere ligt een bioscoop die originele versies draait (naar blijkt zelfs zonder ondertiteling) en er draaide een film waar ik wel nieuwsgierig naar was: "Se mi lasci, ti cancello" (de vrijwel letterlijke vertaling van "Eternal Sunshine of the Spotless Mind"). De meeste mensen aan de kassa hadden moeite met die titel en kwamen vooral voor "die film met Jim Carrey". Ik ben bang dat een aantal van hen niet heel erg gelukkig was met de film, die zeker niet in het gebruikelijke genre van Carrey valt. Geen goedkope grappen dus. Wel een film over wat er zou gebeuren als je je geliefde na een ruzie compleet uit je geheugen kon laten wissen. Het grootste gedeelte van de film beslaat een visualisatie van dit proces van wissen, waarbij volgorde van tijd, droom en werkelijkheid en verschillende verhaallijnen vakkundig door elkaar geklutst worden.

Ik zelf was meer geïnteresseerd in "die film van Michel Gondry". Deze regisseur doet gewoonlijk namelijk videoclips, inclusief de White Stripes clip die geheel met Lego gemaakt is en de clip van de Chemical Brothers waarbij het landschap, gezien vanuit de trein, perfect op de maat van de muziek voorbij komt. De film van maandagavond was geen gemakkelijke: je moet je hoofd er goed bij houden om de draad niet kwijt te raken, en ik zou dan ook niet willen aanraden om na een dag vol met wiskundige problemen over Edge Cover Games, Death Times en Lower Bounds erheen te gaan. De bioscoop zelf, Pasquino, kan ik wel aanraden: de zalen zijn klein, de stoelen relatief hard en met weinig beenruimte, maar ze zitten op de een of andere manier beter dan die van de Pathé in Eindhoven.

  |  permalink
San Giovanni! Strumenti Musicali! 
woensdag, oktober 27, 2004, 05:44 PM
Zondag heb ik eerst uitgeslapen, heb me daarna in mijn andere paar schoenen gehesen (die eigenlijk veel lichter lopen, en die ik dus een dag eerder had moeten dragen) en ik ben op weg gegaan naar de San Giovanni in Laterano. Deze pauselijke basiliek heeft een indrukwekkend grote voorkant die goed tot zijn recht komt op het enorme plein dat ervoor ligt. Geen zuilengalerij om het plein dit keer, maar wel een oude stadsmuur aan de ene kant en een oud mozaïek aan de andere. Van binnen is de kerk erg licht, met een door Borromini ontworpen interieur. De kloostergang die eraan vast ligt schijnt ook mooi te zijn, maar daar wilde ik geen 2 euro aan uitgeven.



Na de Sint-Jan ben ik naar de Santa Croce in Gerusalemme gelopen, een kerk gesticht door Helena, moeder van Constantijn, die in Jeruzalem het Kruis van Jezus had gezocht (en gevonden). Stukjes van dat kruis zijn nog altijd te bewonderen in deze kerk. Ernaast ligt het Museo Degli Strumenti Musicali, waar een behoorlijke collectie muziekinstrumenten tentoongesteld staat. Ik was geloof ik de enige gast, en drie suppoosten wisselden elkaar zo'n beetje af om me in de gaten te houden terwijl ik door de gangen liep. Prachtig versierde harpen, piano's en vergelijkbare instrumenten (ik ben niet zo'n kenner, maar de eerste "pianoforte" stond er ook). Bijzonder was de collectie instrumenten van reizende muzikanten, met een ingenieuze constructie van een opvouwbare piano (of vergelijkbaar instrument met zwart-witte toetsen en een bak met snaren erachter). Ook hebben ze nog wat (resten van) instrumenten uit de oudheid en een collectie uitheemse instrumenten.


SPQR op de trommel

Door een vrijwel perfecte timing mijnerzijds liep het ondertussen tegen vieren, een tijdstip waarop veel kerken weer opengingen voor publiek. Terug naar de Piazza San Giovanni dus, en naar de Scala Santa in het bijzonder. Deze heilige trap dient op de kieën beklommen te worden om zo berouw te tonen voor je zonden. Ik had wel berouw maar geen tijd, dus heb ik me omgedraaid en ben ik naar de doopkapel van de San Giovanni gegaan. Van daaruit meteen door naar de San Clemente, een bijzondere kerk waar door ijverige monniken opgravingen zijn verricht waardoor nu onder deze kerk de oude kerk te bezichtigen is, en daar weer onder huizen uit de Romeinse tijd, compleet met Mithras-heiligdom (een Perzische godheid vooral populair bij Romeinse soldaten). Sint Clemens zelf, de arme man, was met een anker in zee geworpen omdat hij teveel mensen tot het Christendom bekeerde.


Daarna had ik nog precies tijd voor de Santi Quattro Coronati om de hoek, die een kloostergang herbergt (waarvoor je moet aanbellen) en de Silvester-kapel (aanbellen, door een getralied raam een sleutel krijgen en dan naar binnen) waar mensen als Bernini en Michelangelo nog geweest moeten zijn (het was destijds de kapel van het beeldhouwersgilde).


De uitnodigende ingang van de Santi Quattro Coronati.

Thuis stond hetzelfde op het menu als gisteren. Vandaag geen zout gebruikt (het bouillon-blokje bevat al zout), maar ditmaal kwam de smaak van de knoflook wel heel sterk naar voren. Misschien omdat er vandaag minder tomatensaus in zat dan gisteren ("ongeveer de helft" is moeilijk mikken met een ronde pot).


SPQR op het politie-hokje. Deze hokjes staan op alle drukke kruispunten en bevatten meestal een agent die in de gaten houdt of alles wel goed verloopt. Soms komen ze eruit om het verkeer te "regelen", wat naar mijn gevoel alleen maar resulteert in een enorme chaos.

  |  permalink
Via Appia Antica! 
woensdag, oktober 27, 2004, 05:42 PM
Voor zaterdag had ik een mooi plan opgesteld: na de boodschappen zou ik beginnen bij de Santo Stefano Rotondo, van daaruit naar de Thermen van Caracalla gaan en tenslotte doorlopen naar de Via Appia Antica, wat een van de oudste nog bestaande straten ter wereld is. Natuurlijk was ik zo eigenwijs om zonder kaart te proberen de Santo Stefano Rotondo te bereiken, en door een verkeerde afslag te nemen bij het Colosseum kwam ik dan ook uit bij de San Gregorio Magno. Nu is ook dit best een mooie kerk, dus zo erg was het niet, en ook de weg naar de Santo Stefano Rotondo was erg mooi.


Plafondversiering in de San Gregorio Magno

Clivo di Scauro, de weg naar de Santo Stefano Rotondo

Aan de andere kant van deze zogenaamde Clivo di Scauro gekomen wachtte mij een nieuwe verrassing: de Santo Stefano Rotondo had geen ingang aan de betreffende weg (hij lag wat hoger op een heuvel en er stond een muur omheen). Wat doe je in zo'n geval? Precies! Je loopt er even omheen. Ik koos voor rechtsom, en dat bleek niet zo'n goede keus te zijn. Aan het terrein van de Santo Stefano Rotondo zit daar namelijk nog een behoorlijk lange straat met flats, een militaire kazerne en een ziekenhuis vastgeplakt. Maar de aanhouder wint, en uiteindelijk lag de ingang voor me. Toen werd mijn grote vrees (ik was van tevoren al gewaarschuwd, maar wilde het zelf zien) waarheid: hij was gesloten voor restauratie. Gedesillusioneerd besloot ik op mijn volgende doel af te gaan. Ik liep het terrein af, sloeg de hoek om en stond meteen weer op het beginpunt van mijn rondwandeling! Terug over de Clivo di Scauro (en halverwege nog vlug een rondje Santi Giovanni e Paolo gedaan, die op het punt stond te sluiten) en op naar de Thermen van Caracalla.

Respect voor verkeersborden aan de Via di Santo Stefano Rotondo

Deze badhuizen uit de Romeinse tijd geven een goed beeld van de vaardigheid van de Romeinen in het bouwen van gigantische gebouwen. Metershoge gewelven, een onvoorstelbaar grondoppervlak en mooie mozaïekvloeren moeten het baden destijds tot een ware belevenis gemaakt hebben. Het is ook een ideale plaats om je lunch te nuttigen, zittend op een stuk omgevallen zuil.



Hoewel ik mijn voeten al begon te voelen, besloot ik om toch mijn plan tot uitvoer te brengen en de Via Appia Antica een stuk te gaan bewandelen. Het was ook zo'n lekker weer (ik loop hier 's middags gewoon nog in t-shirt over straat!) dat ik het zonde vond om er al een punt achter te zetten. De weg van de thermen naar het huidige begin van de Via Appia is een vrij smalle weg zonder voetpad, met aan twee kanten hoge muren. Hier rijden de Romeinen met een sneltreinvaart overheen in hun auto's, om vervolgens met z'n allen aan het eind ervan te wachten tot ze (een voor een) door de nog smallere poort zijn. Gelukkig werd de situatie beter naarmate je verder de Via Appia op was: op een gegeven moment was er vrijwel geen verkeer meer te bekennen. Hier begon ook de originele Romeinse bestrating die uit grote steenblokken bestaat. Langs de kant staan aan het begin nog wat kerken (zoals de "Domine Quo Vadis"), meestal met catacomben. Daarna verschijnen er om de zoveel meter restanten van grafmonumenten van rijke Romeinen. Je komt nu en dan wat Duitsers tegen die vragen of je een foto van ze maakt, en soms zelfs een kudde schapen. Dat deed me beseffen hoe ver ik eigenlijk al gelopen had, en ik besloot langzaamaan om aan de terugreis te denken. Na een tijdje wordt de Via Appia doorsneden door een moderne weg waar ook bussen rijden, en na enig wachten kon ik instappen. Voor de bus echter de metrohalte bereikt had, zag ik tegenover een tussenhalte zowaar een speelgoedwinkel! Nu zijn die in Rome niet zo dik gezaaid, dus ik ben er toch even een kijkje gaan nemen. Had ik beter niet kunnen doen: ik heb er een lego-doos gezien die dusdanig duur was dat ik hem niet meteen meenam, maar die dusdanig afgeprijsd is dat ik hem ook niet kan laten staan. Kortom: aanstaande zaterdag weer terug om een Yoda standbeeld te halen! Daarna verder richting Rome gegaan, nog 3 speelgoedwinkels bezocht (ik was nu toch bezig) en uiteindelijk doodmoe terug op mijn appartement beland. Daar heb ik een lekker bord pasta klaargemaakt (met tomatensaus met courgette, paprika, ui en wat knoflook) die wel erg zout was. Ik ben toen maar vroeg naar bed gegaan.





  |  permalink

Volgende